Οικονομία Στέλιος Ορφανάκης

Το 3ο μνημόνιο τελειώνει όμως τα μέτρα και των 3 μνημονίων θα παραμείνουν σε ισχύ

Του Στέλιου Ορφανάκη*

Όπως συμβαίνει από ιδρύσεως του κράτους μας, μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας στο Eurogroup στις 21 του Ιούνη, χωριστήκαμε πάλι στα δύο. Η κυβέρνηση άρχισε να πανηγυρίζει, ενώ η αντιπολίτευση να την κατηγορεί ότι δεν πήρε κάτι σπουδαίο και φυσικά ο κόσμος να χωρίζεται με τους μεν ή τους δε. Βέβαια τη μεγάλη αλήθεια ότι τα μέτρα των μνημονίων Ι, ΙΙ, ΙΙΙ συν τα μέτρα που έρχονται το 2019 και 2020 θα είναι παρών και τα επόμενα πολλά χρόνια αποφεύγει όλο το πολιτικό σύστημα να την παραδεχτεί . Κανένα μέτρο που είναι βάρος στο εισόδημα του πολίτη δεν αφαιρείται τώρα που βγαίνουμε από το 3ο μνημόνιο. Το αντίθετο μάλιστα.

Σίγουρα από αυτή την κατάσταση και την πόλωση που δημιουργεί το πολιτικό σύστημα για να κρύψει την αλήθεια δεν κερδίζει η αλήθεια, ούτε αυτοί που είναι σε μειονεκτική θέση, δηλαδή οι πολίτες που έχουν πληγεί από την κρίση. Θα προσπαθήσω να αποφύγω τα πολλά νούμερα και να παρουσιάσω με απλά λόγια την κατάσταση που θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.

Η πρώτη δύσκολη δέσμευση που έχει αναλάβει η Ελλάδα σήμερα, άρα και η επόμενη κυβέρνηση, όποτε κι αν γίνουν εκλογές,  είναι η διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2023. Η διατήρηση δε πλεονασμάτων της τάξης του 2.2% από το 2024 έως το 2060 θεωρείται από πάρα πολλούς διακεκριμένους οικονομολόγους απλά αδύνατη. Ταυτόχρονα η ανάπτυξη στη χώρα μας μέχρι το 2023 δεν θα ξεπεράσει το 2-2.5% σύμφωνα με την καλύτερη πρόβλεψη για εμάς που έχω διαβάσει από τον οίκο Moody’s. Ο συνδυασμός υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και μάλιστα υψηλότερων των ρυθμών ανάπτυξης σημαίνει ότι το εισόδημα στη χώρα θα συνεχίζει να πιέζεται κι άλλο προς τα κάτω για πάρα πολλά χρόνια ακόμα. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα οξύτερο και ουσιαστικά δημιουργεί δίνη που μας καταπίνει διότι η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών και των επιχειρήσεων δείχνει ήδη από σήμερα να έχει ξεπεράσει και το ταβάνι πόσο μάλλον μέχρι το 2023 αν δεν αλλάξουν δραματικά θετικά οι ρυθμοί ανάπτυξης της χώρας.

Οι συνέπειες της πρώτης δέσμευσης πολύ γρήγορα και σίγουρα το αργότερο στη θητεία της επόμενης κυβέρνησης θα καταστήσουν σαφές ότι η δυναμική του ελληνικού χρέους είναι πάλι μη βιώσιμη. Όμως, όπως συμβαίνει σε θέματα που αφορούν την οικονομία, το κόστος της αποκατάστασης του προβλήματος σε μεταγενέστερο χρόνο θα είναι πολύ υψηλότερο από ότι σήμερα, όταν μάλιστα στο ενδιάμεσο θα έχουν συσσωρευθεί και νέα δάνεια από τον ιδιωτικό τομέα.

Η δεύτερη δύσκολη για τους πολιτικούς μας δέσμευση είναι ότι πλέον επίσημα οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν δημιουργήσει ένα ισχυρό πλαίσιο μετα-μνημονιακής εποπτείας, που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια ζωής της συγκεκριμένης Βουλής, κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα όλο το πολιτικό μας σύστημα για την αξιοπιστία που έχει – όση έχει- στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων μας. Βέβαια ό,τι είναι δύσκολο για το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα της χώρας δεν σημαίνει ότι είναι κακό για τον πολίτη.

Η  μεγαλύτερη πρόκληση που έχει το πολιτικό σύστημα να αντιμετωπίσει είναι η χαμηλή ανάπτυξη που προβλέπεται, η οποία σε συνδυασμό με τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα δημιουργήσουν νέα πίεση στα εισοδήματα των πολιτών.

Οι δανειστές φυσικά γνωρίζουν τα προβλήματα αλλά είναι ξεκάθαρο ότι λειτουργούν με μια αρκετά γνωστή σε εμάς λογική που λέει: «άστο για αργότερα». Η λογική αυτή έγινε οικεία και στους εταίρους μας εξαιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης που δείχνουν σε όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας μας. Δεν τους αδικώ. Αρκεί μια ματιά άλλωστε στα ποσοστά που συγκεντρώνει ο «κανένας» στις δημοσκοπήσεις. Από την άλλη, η μετάθεση των πληρωμών, που αποφασίστηκε από τους δανειστές μας, στο απώτερο μέλλον μπορεί να φορτώνει βάρη εκτός από εμάς, στα παιδιά μας και στους «αγέννητους”, αποτελεί όμως αναγκαία λύση από τη στιγμή που η παραμονή μας στην ΕΕ εμποδίζει οποιοδήποτε «κούρεμα» χρέους σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν μέχρι σήμερα.

Η Ελλάδα σήμερα έχει συνολικό χρέος περίπου 340 δισεκατομμύρια ευρώ και μετά τη συμφωνία θα αυξηθεί κατά 24 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω του κεφαλαιακού cash buffer γνωστό και ως «μαξιλάρι».  Η χώρα μας εξέρχεται από το τρίτο μνημόνιο και εισέρχεται σε μια κατάσταση που θα ισχύουν τα ίδια και με τάσεις επιδείνωσης που ίσχυαν πριν την έξοδο. Δυστυχώς αυτά  συμβαίνουν υπό συνθήκες εσωτερικής χρηματοδοτικής εξάντλησης, υπό την έννοια ότι η φοροδοτική ικανότητα έχει προ πολλού εξαντληθεί και το κράτος δεν μπορεί πλέον αξιόπιστα να αναμένει την επίτευξη νέων εισπρακτικών στόχων. Ίσως η ανάγκη το ωθήσει να αλλάξει. Ίσως πάλι όχι και να προτιμήσει το πολιτικό σύστημα και οι ψηφοφόροι του τη μαζική αυτοκτονία.

 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΟΡΦΑΝΑΚΗΣ* Ο κ. Στέλιος Ορφανάκης είναι Καθηγητής (M.Sc) Φυσικών και Θετικών Επιστημών στη Δημόσια Εκπαίδευση, έχει εξειδικευθεί στην Τραπεζική Διοίκηση και σε Παράγωγα Προϊόντα, έχει εργαστεί ως Επενδυτικός Σύμβουλος στην Ιδιωτική Τραπεζική (Alpha Private Bank – Όμιλος ALPHA BANK). Είναι πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, που έχει περάσει τη διαδικασία του Μητρώου Πολιτικών Στελεχών ενώ μετέχει στις επιτροπές: I) Οικονομίας & Ανάπτυξης και II) Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων του κόμματος.

Σχολιάστε

Κάντε κλικ εδώ για να αφήσετε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Επιχειρηματικότητα & Οικονομία

Εφημερεύοντα Φαρμακεία Λάρισα